به گزارش پایگاه اطلاع رسانی حزب تدبیر و توسعهاحمد حسینی، حتماً لازم نیست نوزده دی برسد تا راجع به آیت‌الله هاشمی رفسنجانی(ره) نوشته شود. آخر این روزها به هر صحنه‌ای نگاه می‌کنی جای خالی او مشاهده می شود و حتی بدخواهان او هم می گویند ‌ای کاش هاشمی بود!

برای کل نظام اسلامی دیگر هیچ‌کس هاشمی نمی‌شود. چون به مصداق "شرف المکان بالمکین" شخصیت او بود که رئیس‌جمهور را حقیقتاً نفر دوم کشور می ساخت، مجلس را در رأس امور قرار می‌داد، خبرگان و مجمع تشخیص را مراجعی کارآمد می‌کرد، نمازهای جمعه را هویت می بخشید و تأثیرگذار می ساخت، هرجا بحرانی بود با درایت کشتی انقلاب را از امواج سهمگین آن عبور می داد، نقشی بی بدیل در ایجاد رابطه با همسایگان و سیاست خارجی کشور و ترسیم نقشه راه و پیشرفت نظام، جلوگیری از زیاده‌خواهی و انحصارطلبی افراد و گروه‌های سیاسی و خصوصیات دیگری که موجب می شد به همان میزان که بر خیل ارادتمندان او اضافه می شد، حسادت‌ها و بغض و کینه برخی دیگر حتی از دوستان و هم‌سنگران قدیمش را نیز تا حد طرد و انزوا و عدم تأیید صلاحیتش و سیل تهمت و افترا و دروغ‌پراکنی را به دنبال داشت و همچنان دارد حتی چهار سال پس از رحلت مظلومانه او.

آری مردان بزرگ اینچنین زندگی می کنند و می روند. آنچه انسان را به یاد او می اندازد شرایط تأسف‌بار ناشی از جنگ قدرت در کشور و اوضاع سیاست خارجی است که متأسفانه همه تذکرات و هشدارهای دلسوزان نیز هیچ تأثیری بر روند رو به گسترش آن ندارد و اینجاست که انسان آرزو می کند کاش هاشمی زنده بود و صد افسوس که در حساس‌ترین مقطع، نظام اسلامی از نعمت وجود او محروم گردید.

و این کلام با سخن سردار سلیمانی، شهید این ایام درباره آیت‌الله هاشمی رفسنجانی به پایان می‌رسد:

"آقای هاشمی همانطوری که از اول بود تا آخر بود و همان حالتی که از اول داشت تا آخر داشت، منتها برخی وقت‌ها تاکتیک‌هایی داشت همانطور که در دوره‌های گوناگون داشت، و گر نه آقای هاشمی هم استکبارستیز بود و هم صهیونیزم‌ستیز" ‌

ای کاش همچون این سردار شهید که پیوندی ناگسستنی و دیرینه با فرمانده جنگ و سازندگی داشت، یاوه‌گویانی که آن بزرگمرد را حامی فتنه، غرب‌زده و لیبرال، استحاله شده و بی بصیرت و با تعابیر شرم‌آور دیگر توصیف می کردند و می کنند قدری انصاف داشتند و از این شهید مخلص که برایش گریبان سالوس چاک می کنند، می آموختند.

انتهای پیام/